Soundtrack zonder film: hoe nicheband Porcupine Tree tóch de Ziggo Dome bestormde
Een nummer van 12 minuten lang met ingewikkelde progrock, geschreven door een wat ingetogen muzieknerd en uitgebracht door een band die weliswaar in een volle Ziggo Dome speelt, maar bij het grote publiek totaal onbekend is. Het is niet het beste recept voor een notering in de NPO Radio 2 Top 2000, maar dankzij een fanactie kwam 'Arriving Somewhere But Not Here' stevig in het linkerrijtje van de lijst. Hoog tijd om eens in de wereld van Porcupine Tree te duiken.
In 1994 stond Steven Wilson met zijn nieuwe band Porcupine Tree voor het eerst op een buitenlands podium. In De Pul in het Brabantse Uden was anderhalve man en een paardenkop aanwezig voor de spacerock van Wilson, die met Porcupine Tree het verhaal vertelt van een imaginaire rockgroep uit de jaren '70. Inderdaad, Wilson richtte Porcupine Tree bij wijze van grap op. De eerste democassettes zijn niet van hoog niveau, met parodieus studiogeknutsel en gedateerde psychedelische rock. Maar een tijdschrift ziet er wel wat in, zet wat Porcupine Tree-demo's op een compilatieplaatje en vanaf dan gaat de bal rollen.
ABBA en krautrock
In twintig jaar tijd ontwikkelt Porcupine Tree zich tot een vaste waarde in de progressieve rockwereld. Steven Wilson pakt muziekmaken haast wetenschappelijk aan. Hij haalt inspiratie uit zowel ABBA als krautrock en werkt samen met Elton John, maar ook met metalband Opeth. De band scoort bij fans van bijvoorbeeld Pink Floyd, maar weet ook liefhebbers van stevige rock aan zich te binden. Zoals een beetje progrockgroep betaamt is de muziek van Porcupine Tree ingewikkeld en uitgesponnen, maar Steven Wilson houdt de nadruk altijd op het melancholieke.
Om deze inhoud te tonen moet je toestemming geven voor social media cookies.
In 2005 - drie jaar na het album In Absentia waarmee Porcupine Tree voor het eerst een beetje scoort in de albumlijsten - duikt de band weer de studio. Het plan is om dit keer geen regulier album op te nemen, maar filmmuziek te schrijven voor een spookverhaal dat Wilson met zijn vriend Mike Bennion heeft neergepend. Als blijkt dat er niet genoeg geld is om die film ook daadwerkelijk te maken, brengen ze de opgenomen muziek maar uit als album: Deadwing. Vier nummers worden aangevuld tot er een plaat van negen songs ontstaat, en tot de gastmuzikanten behoren Adrian Belew van de legendarische progrockgroep King Crimson, en Mikael Åkerfeldt van het al eerder genoemde Opeth. De band is inmiddels uitgebreid met drumgenie Gavin Harrison en staat op het punt om te tekenen bij het grote Nederlandse muzieklabel Roadrunner.
Hoeksteen op Deadwing is Arriving Somewhere But Not Here, een epische progrocker van ruim 12 minuten. Volgens Wilson het meest ambitieuze nummer op het album, vanwege de "horizontale complexiteit en de lengte". Het stuk begint met sfeervolle synthesizers, verandert daarna in melancholische folk en indierock en later komen er nog stevige rockriffs voorbij. Arriving Somewhere But Not Here wordt al snel een van de populairdere nummers in de Porcupine Tree-discografie.
Om deze inhoud te tonen moet je toestemming geven voor social media cookies.
Grootse comeback
In 2010 is Porcupine Tree opgebrand en besluit Wilson te stoppen met het project, om zich bezig te houden met andere muziek en zijn solocarrière. Maar de populariteit van Porcupine Tree blijft stijgen, en de langverwachte comeback van de band in 2022 levert ze gelijk een show in een volle Ziggo Dome op. Fans organiseren een jaar later acties om Arriving Somewhere But Not Here een plekje in de NPO Radio 2 Top 2000 te geven, en dat lukt: het nummer komt binnen op 1478 in 2023 en staat inmiddels op plek 851.
Bekijk Porcupine Tree in de Ziggo Dome, 2022:
Om deze inhoud te tonen moet je toestemming geven voor social media cookies.
