De genialiteiten van John Bonham die Led Zeppelin zo uniek maakten

Toen gitarist Jimmy Page en zanger Robert Plant in 1968 hun nieuwe band samenstelden, stond één ding eigenlijk al vast: John Bonham moest en zou de drummer worden. Page had zijn ogen eigenlijk gericht op de slagwerker van Procul Harum, maar toen hij met Plant naar een optreden van John Bonham in een Londense pub ging kijken, was er geen twijfel meer. Bonham had op zijn beurt aanbiedingen gekregen van Joe Cocker en Chris Fairlowe (van zijn Stones-hitcover Out Of Time), maar de muziekstijl van The New Yardbirds sprak hem meer aan.

Die nieuwe Yardbirds veranderden hun naam uiteindelijk naar Led Zeppelin en met John Paul Jones op bas was het kwartet compleet. Gelijk op het allereerste nummer van de allereerste plaat van Led Zeppelin hoor je de kwaliteiten van John Bonham. Good Times, Bad Times begint met een reeks aan typische Bonham-fills vol met triolen (drie noten in één tel) en een enorm dynamisch spel met volop gebruik van de toms en bekkens. De kunst van het drummen heeft hij zichzelf aangeleerd door veelvuldig te luisteren naar jazzmeesters als Buddy Rich en Gene Krupa. Die invloed is inherent aan het spel van John Bonham.

En terwijl de drumpartijen van Bonzo, zijn bijnaam, vrijwel altijd groots en bombastisch zijn, eigende hij zichzelf nooit de schijnwerpers van de band toe. Producer en technicus Ron Nevison, die jarenlang met Led Zeppelin werkte, weet wel hoe dat kwam: "De essentie van het hele Zeppelin-verhaal is hoe Bonham de gitaar volgde. Hij maakte van de riff zijn drumpartij. In plaats van gewoon een vierkwartsmaat te spelen en de bassist te volgen, haakte hij aan bij wat de gitarist deed." Een goed voorbeeld daarvan is de drumgroove op Immigrant Song, die precies de beroemde riff van Jimmy Page volgt. 

Bovendien was Bonham altijd zeker van zijn zaak, zo vertelt Nevison in de podcast Sonic Road: "Als ik zijn drumstel opbouwde, dan deed ik dat in de gang, waar hij het wilde hebben. Daar had hij namelijk succesvolle opnames voor Houses Of The Holy gehad. En als ik microfoons rond zijn drums plaatste, dan zei hij gewoon 'Nee'. 'Ook niet voor de zekerheid?' 'Nee.'"

Bonham was zo goed, dat de band hem zijn eigen drumsolo óp een album gunde. Moby Dick, vier minuten aan razernij op trommels, is het voorlaatste nummer op het tweede Led Zeppelin-album. Tijdens live optredens duurden de salvo's van Bonham vaak meer dan een kwartier, tijd zat voor de rest van de band om even een rookpauze te nemen.

Op 25 september 1980 overleed John Bonham. Officiële oorzaak: een longoedeem, maar eigenlijk had hij in 24 uur bijna 1,5 liter wodka naar binnen gewerkt. Na zijn dood besloot de band gelijk te stoppen, want een vervangende drummer zo goed als Bonzo zouden ze nooit kunnen vinden. Twee keer kwam Led Zeppelin daarna nog bij elkaar, in 1988 en 2007 voor eenmalige optredens. Toen was het Johns zoon Jason Bonham die op de drumkruk plaatsnam en dat met verve deed. Maar zo goed als John Bonham, in 2019 door het toonaangevende tijdschrift Rolling Stone uitgeroepen tot de beste drummer aller tijden, zo vind je ze niet snel meer.