Pink Floyds 'moneymaker' Money is een klaagzang over geld

Syd Barrett, Roger Waters, Nick Mason en Richard Wright slaan in 1965 (na best wat bandnamen en -leden versleten te hebben) de handen ineen voor The Pink Floyd Sound. De band uit Londen maakt dan nog voornamelijk rhythm-and-blues muziek. 

'Sound' en 'The' verdwijnen al snel uit de bandnaam, en na het uitbrengen van singles See Emily Play en Arnold Layne verandert ook de sound van de band. Debuutalbum The Piper At The Gates Of Dawn uit 1967 laat een nieuw geluid horen, mede door het uitvoerig LSD-gebruik van Barrett. Diezelfde beruchte LSD leidt in 1968 tot het einde van Barretts tijd bij Pink Floyd. Zijn toestand gaat in korte tijd dusdanig achteruit dat de overige bandleden David Gilmour eind 1967 bij de groep halen ter versterking. In de lente van 1968 verlaat Barrett de band en blijft Gilmour plakken als nieuwe gitarist. Uit deze nieuwe samenstelling komen A Saucerful Of Secrets, Ummagumma, Atom Heart Mother en Obscured By Clouds voort, én natuurlijk Meddle uit 1971, wat gezien wordt als het album waarmee de band een nieuwe koers inslaat. Op die nieuwe koers ligt ook The Dark Side Of The Moon. 

Consumptiemaatschappij en de dood

In mei 1972 duikt Pink Floyd de Abbey Road studio in met Alan Parsons - die we natuurlijk kennen van zijn latere Alan Parsons Project - als producer. Waters schrijft de teksten, en samen met Mason, Wright en Gilmour wordt The Dark Side Of The Moon een feit. Het album verkent verschillende fases uit het leven van de mens. Het begint en eindigt dan ook met een kloppend hart en komt onderweg langs angst, stress, waanzin, de consumptiemaatschappij, materialisme, geestelijke gezondheid en de dood. Die consumptiemaatschappij komt terug in Money, een hebzucht- en maatschappijkritische track die, ironisch genoeg, een van de meest populaire nummers wordt van de band en flink geld in het laatje brengt. 

Knippen en plakken

Het intro van Money is iconisch: verschillende geluiden die de associatie met geld oproepen achter elkaar gezet in een loopje. En niet zomaar even met een machine, nee, door vakkundig en zorgvuldig knip-en-plakwerk van Waters himself. De opnames bevatten het geluid van een oude kassa die opengaat, papier dat wordt verscheurd en zakken vol muntjes die in een oude keukenmixer werden gedumpt. De tape van zo'n zes meter lang werd continu afgespeeld op een reel-to-reel bandrecorder, wat geen pretje was. Bands als The Beatles gebruikten zulke apparaten ook wel, maar nog nooit met een omvang van zo'n kaliber. 

7/8 of 4/4?

Het nummer wordt een gigantisch commercieel succes - een redelijk opvallend fenomeen, gezien het nummer een 7/4 maat aanhoudt in plaats van de standaard 4/4 maat (het nummer begint zelfs met een 7/4 maat, springt dan over in een 4/4 maat, gaat vervolgens weer terug naar een 7/4 maat en eindigt weer in een 4/4 maat). Gilmour geeft in een interview met Uncut uit 2015 aan dat dit nummer hem het meest aan Waters doet denken: "Ik heb het dan niet over de songtekst. Gewoon die eigenzinnige 7/4 maat doet me aan Roger denken. Het is niet een nummer dat ik had kunnen schrijven. Het wijst naar Roger." Het nummer ziet naast interessante maatwisselingen ook geweldig saxofoonwerk van Dick Parry, een oude vriend van Gilmour.

The Dark Side Of The Moon staat 736 weken (van 1973 tot 1988!) in de Billboard 200 lijst van beste albums en staat op plek vier in de lijst met bestverkochte albums aller tijden. Een groot financieel succes dus voor een geld-kritisch nummer.