"Soms moet je dansen onder donkere wolken” - Xillan Macrooy vertelt over zijn debuutalbum 'SON'
- Nieuws
- "Soms moet je dansen onder donkere wolken” - Xillan Macrooy vertelt over zijn debuutalbum 'SON'
Xillan Macrooy bracht in een jaar tijd een ‘debuutdrieluik’ uit. Hij schreef de prijswinnende roman ‘Mensen als zonnen en mensen als manen’, speelde de voorstelling ‘A Coming of (R)age Ritual’, en werkte aan het muzikale slotstuk ‘SON’. Dat album verscheen gisteren en werd door OOR gelijk gerecenseerd als een ‘schot in de roos’. In Spijkers met Koppen vertelt hij waar zijn vele talenten vandaan komen.
Shapeshifter
Willemijn noemt het ‘maniakaal creatief’, maar Xillan noemt zichzelf liever een ‘shapeshifter’, hij uitte zich van jongs af aan al in verschillende vormen: “Als ik een verhaal had gelezen, vroeg mijn moeder een tekening erbij. En als ik een tekening had gemaakt, vroeg ze een verhaal. "Ik kon en mocht alles zijn.” Maar gaandeweg kreeg hij het gevoel dat hij tussen alle versies en uitingen van zichzelf een keuze moest maken. Totdat hij tot de conclusie kwam: “Ik wil niet kiezen, ik wil alle versies vieren! Ik heb zelf verschillende culturen en bloedlijnen in mijn lichaam. Dus als ik zelf als mens meervoudig ben, hoe kan m’n kunst dat niet zijn?”
Edgar Cairo
Xillan werd in het maken van zijn drieluik geïnspireerd door Edgar Cairo, een Surinaamse kunstenaar die naar Nederland kwam om daar boeken, gedichten, en theater te maken. De parallel is snel gemaakt met het leven en de kunst van Xillan. Een aantal quotes van Cairo komen ook letterlijk in zijn werk, waaronder: “En sommige mensen hebben die zweep niet gevoeld. Jammer voor ze.” Willemijn is benieuwd hoe hij deze uitspraak interpreteert. “Het gaat om het vermogen om kunst te maken van alles wat er op z’n pad komt. Het gaat terug naar alle kanten vieren van jezelf,” vertelt Xillan. Ook je lelijke kanten. Voor Xillan was die lelijke versie van zichzelf iemand die ‘niet kan kijken vanuit het perspectief van de mensen die hem pijn hebben gedaan’. Daar haakt Dolf graag op aan: “Die zweep draai je om, het gaat niet meer om de zweep, niet meer om slachtofferschap. Maar wat doe ik ermee.” Willemijn lacht: “Dolf weet het vaak beter dan de mensen zelf.”
SON
Er komen grote thema’s voorbij op het album ‘SON’: koloniaal verleden, queerness, en al Xillan’s persoonlijke onzekerheden. Toch is het geen zware plaat. Er zijn ook dansbare nummers op te vinden. “Soms moet je dansen onder donkere wolken,” verklaart Xillan dat gevoel. Hij heeft een voorliefde voor ‘crying-in-the-club-songs’. ‘Crying in the club’ wordt vandaag niet gedaan, maar als Xillan Macrooy naar de piano loopt en live het nummer ‘Milk & Honey’ speelt, is er wel sprake van ‘een traantje wegpinken in het café’-muziek.
