Van cassette naar streaming: hoe de jaren 80 popmuziek blijven vormgeven

Popmuziek ontwikkelt zich zelden in een rechte lijn. Trends keren terug, stijlen worden herontdekt en decennia worden opnieuw omarmd. In de afgelopen 10 jaar maken ook de jaren 80 een duidelijke comeback. Synths, baslijnen en songstructuren uit dat tijdperk vormen de ruggengraat van veel moderne hits. Van ode’s aan 80s synths tot herkenbare samples; dit zijn vijf sprekende voorbeelden.

Synthpop herleeft

Toen a-ha in 1985 Take On Me uitbracht, werd het nummer een blauwdruk voor synthpop: een razendsnelle keyboardlijn, elektronische drums en een emotionele melodie.

Ruim 30 jaar later sloeg The Weeknd wereldwijd toe met Blinding Lights. Hoewel er geen officieel sample wordt gebruikt, is de verwantschap onmiskenbaar. De pulserende synths, het tempo en zelfs het gevoel van romantische urgentie verwijzen rechtstreeks naar midden jaren 80. Het resultaat? Een van de grootste wereldhits van de 21e eeuw, gebouwd op een nostalgisch fundament.

Tainted Love door Rihanna

Soms is subtiliteit overbodig. Soft Cell’s Tainted Love is een van de meest herkenbare synthlijnen ooit.

In 2006 besloot Rihanna daar geen doekjes om te winden. Haar hit SOS gebruikt vrijwel exact dezelfde synth-hook, maar plaatst die in een moderne pop- en R&B-context. Voor een nieuwe generatie luisteraars werd “Tainted Love” zo opnieuw een hit, zonder dat velen wisten waar de melodie oorspronkelijk vandaan kwam.

Super Freaks eeuwige baslijn

Weinig nummers uit de jaren 80 hebben zo’n lange schaduw geworpen als Super Freak van Rick James. De funky baslijn werd eindeloos gesampled, hergebruikt en geciteerd.

Het bekendste voorbeeld is MC Hammer’s U Can't Touch This, maar ook in de afgelopen 10 jaar duikt de invloed steeds weer op in hip-hop en popproducties. Super Freak laat zien hoe een sterk muzikaal idee decennia kan overleven en commercieel relevant kan blijven.

Africa gaat viral

Toen Toto in 1982 Africa uitbracht, was het een bescheiden hit. Pas tientallen jaren later groeide het nummer uit tot een cultureel fenomeen, mede dankzij memes, radio en streaming.

In 2018 bracht Weezer een bijna identieke cover uit. Die versie werd opnieuw een hit en introduceerde het nummer bij een jong publiek. Het succes bewijst dat sommige 80s-composities de tand des tijds in z’n geheel doorstaan.

Een beetje van Taylor en een beetje van Bruce 

Niet alle recycling gebeurt via samples of covers. Bruce Springsteen’s Dancing in the Dark combineerde rock met synths en toegankelijke pophooks — een geluid dat vandaag de dag nog steeds doorwerkt.

Dat is duidelijk hoorbaar op Taylor Swift’s album 1989. Swift liet zich expliciet inspireren door 80s pop en rock, waarbij de energie en songstructuren van artiesten als Springsteen werden vertaald naar moderne pop. Het album markeerde haar definitieve doorbraak als wereldwijde popster.