Evelien was bij Golden Earring: 'George Kooymans, wat hebben we veel aan jou te danken'

One last night 

De Golden Earring neemt afscheid van hun fans, na meer dan zestig jaar muziek maken. Zonder George Kooymans, die de band als tiener oprichtte. Hij overleed vorig jaar aan de schrijnende ziekte ALS. Toen bekend werd dat Kooymans ziek was, heeft de band het werk neergelegd. Maar nu, in 2026, is het tijd om gedag te zeggen tegen het publiek. 

Vijf avonden op rij staat de crème de la crème van de Nederlandse popmuziek schouder aan schouder om een eerbetoon te brengen aan de meest succesvolle en langst bestaande rockband van ons land. De aftrap wordt gedaan door Son Mieux, die meteen Twilight Zone inzet. Al gauw meldt Cesar Zuiderwijk zich, die een flink potje meedrumt. Eerder was afgesproken dat hij met één nummer mee zou spelen met de Haagse band, maar zijn enthousiasme is zo groot dat hij ook Clear Night Moonlight en Weekend Love meepakt. 

Ahoy wordt welkom geheten door ceremoniemeester Frank Lammers, die het publiek uitlegt dat de droom van Barry Hay is uitgekomen om dit afscheidsconcert (met goede muzikale vrienden) te doen. En niet alleen met bevriende bands uit Den Haag: ook Acda en de Munnik en Guus Meeuwis zijn van de partij, die Burning Stuntman en Another 45 Miles spelen. Volgens beproefd concept wordt het stokje doorgegeven en zingen Maan en Guus I Can’t Sleep Without You.  

En dan verschijnt voor het eerst Barry Hay op het podium, in het zwart gekleed en met een stem die niets verraadt over zijn leeftijd. Het publiek gaat uit z’n dak. Samen met Maan zingt hij Candy’s Going Bad, een plaat die 24 jaar voor de geboorte van Maan uitkwam.  

Ook Davina Michelle heeft zich verdiept in de songs van de Earring toen ze gevraagd werd op te treden, vertelt ze backstage. Ze is bijzonder onder de indruk van de muzikaliteit en de hoge kwaliteit van de teksten van de band. Dat ze zich goed heeft ingeleefd blijkt wel uit de prachtige versie van Just A Little Bit Of Piece In My Heart, die ze heel klein neerzet. Met zwart-wit beelden van George Kooymans, die het liedje schreef en zong. Het is de eerste keer slikken. 

Na Davina pakt de band het zelf op. Rinus, Barry en Cesar worden bijgestaan door topmuzikant JB Meijers (die sowieso de hele avond de sterren van de hemel speelt) en goede vriend van George, Frank Carillo - die trouwens all the way from the United States kwam. De ouderwetse rock-’n-roll giert door de zaal. 

In hoog tempo worden de emoties afgewisseld. Als Making Love To Yourself, The Devil Made Me Do It en het extreem energieke Bombay voorbij zijn, verschijnen op het middenpodium Flemming, Acda en de Munnik, Danny Vera en Frank Lammers. De mannen spelen een geweldige versie van Buddy Joe, waarmee ook meteen de diversiteit van het repertoire van de Earring hoorbaar wordt. Danny Vera krijgt de zaal vervolgens muisstil met een intieme versie van Hold Me Now.

Het ideale van meerdere podia is dat het tempo hoog blijft, maar misschien is dat ook te danken aan DeWolff, die de zaal op z’n Earrings laat rocken. Als Rinus Gerritsen en Barry Hay aansluiten is het helemaal rock-’n-roll.  

En dan ineens een moment van bezinning. Barry Hay neemt even te tijd om iedereen te bedanken die er is, de bands en het publiek. En dan is het ook onherroepelijk weten dat er één iemand niet bij is. "Ik krijg er een brok van in mijn keel", noemt Barry. Ook met de vertrouwde zonnebril op zijn neus, hoor je dat de emoties écht zijn. Rinus Gerritsen wordt close in beeld genomen en zijn geleefde ogen staan vol waterlanders. Echte mannen huilen wél. 

Maar niet te lang, Barry wil ook nog even laten weten dat de Limburgse DeWolff de beste van Nederland is. Rock on, met Going To The Run!

Via Danny Vera en Davina Michelle wordt toegewerkt naar de apotheose, waarvoor DI-RECT is ingevlogen. Ze spelen When The Lady Smiles en Back Home met Barry op de dwarsfluit. En dan komt het ‘je had erbij moeten zijn’-moment: Rinus Gerritsen in het midden van de zaal, met alleen een spot op zich gericht. Met z’n basgitaar zegt hij wat voelt: het gemis van z’n goede vriend George Kooymans. Drie minuten lang, snerend verdriet. 

Cesar Zuiderwijk pakt zijn drumstokken en drumt alles eruit wat hij in zijn 77-jarige leeftijd heeft. Liefde voor muziek, liefde voor publiek, liefde voor zijn band. En dan. Dan gaat zijn solo over in Radar Love.

De vrienden van de Earring verzamelen zich nog één keer voor de hit die ervoor heeft gezorgd dat de band de meest succesvolle van Nederland is. Met een nummer 1 in Amerika. Het aantal gitaren op het podium is niet meer te tellen. Cesar kietelt Jamie van DI-RECT voor hij weer plaatsneemt achter het drumstel en geniet zichtbaar van de laatste slagen die hij maakt. 

Tot de allerlaatste klap. 

Het licht gaat uit. Het publiek gilt, juicht, klapt. En dan. Horen en zien we in zwart-wit George Kooymans. Hij zingt Hold Me Now. Iedereen kijkt naar hem. Ahoy licht op dankzij de vele mobiele telefoons. Alle artiesten op het podium pakken elkaar vast. Want iedereen weet: George Kooymans, meesterlijk brein achter de Golden Earring, wat hebben we veel aan jou te danken.