Filmische Robert Glasper Experiment met een uitblinkende Lalah Hathaway

Halverwege het concert dacht ik de kop boven dit verslag al wel te hebben: Robert Glasper Experiment: jazzy'er en filmischer dan ooit. De arrangementen van Vince Mendoza geven de nummers van Glasper een gelaagdheid die ver af staat van de hiphop-feel die ze normaal gesproken hebben. De lang uitgesponnen songs, met veel strijkers en blazers geven de rest van de band alle ruimte voor solo's. Hoogtepunt is de bijdrage van Lalah Hathaway, die statig en gracieus de gloedvolle gospel 'Jesus, Children of America' zingt. Haar vocale bereik is ongekend en je hoort de stem van wijlen haar vader Donny er voortdurend doorheen.Daarna is het de beurt aan Bilal, die de zaal net wat minder in kan pakken dan Lalah.

Publiek:

Het is altijd een ondankbare taak om een festival min of meer te openen. Mensen komen net binnen, moeten acclimatiseren en zijn nog wat mat. Aanvankelijk is er ook geen enkele interactie tussen band, orkest en publiek, totdat Robert Glasper de microfoon pakt en vertelt over een toevallige ontmoeting met Bill Withers. Als daarna diens 'Lovely Day' wordt gespeeld, zorgt dat feest der herkenning ook voor een, zij het bescheiden, feestje in de zaal. Die veert vervolgens op bij een bijna onherkenbare cover van Nirvana's 'Smells Like Teen Spirit', met een glansrol voor Casey Benjamin en zijn vocoder. Tot slot komen Lalah Hathaway en Bilal nog 1 keer terug voor een wedstrijdje mooi zingen, dat wat mij betreft glansrijk gewonnen wordt door Lalah Hathaway. Al met al een zeer geslaagd experiment.

Opvallend: het kapsel van Casey Benjamin.

Quote: Give it up voor Lalah Hathaway, she is sooooo cool (Robert Glasper)

Bekijk het concert

Bekijk de foto's