Catfight: Whitney versus Nina

Deze week ging op de Amerikaanse televisie Whitney in première, de biopic over het roerige leven van Whitney Houston, die op 11 februari 2012 dood in een badkuip in een hotel in Beverly Hills werd gevonden. Later dit jaar (mei) verschijnt als alles een beetje meezit de biopic van Nina Simone, ook al zo'n artiest die het niet altijd even makkelijk had. Hoogste tijd om de dames eens tegenover elkaar te zetten.

Eerste single

Begin jaren tachtig timmerde Whitney Houston bescheiden aan de weg door mee te zingen in achtergrondkoortjes van onder meer Chaka Kahn en Lou Rawls. Daarnaast deed ze modellenwerk en sierde bijvoorbeeld de cover van het populaire tijdschrift Seventeen. In 1982 mocht Whitney - destijds 19 jaar - haar eerste track opnemen waarbij ze de leadvocals had. Dit was op het album One Down van Material, waarop Whitney de ballad 'Memories' voor haar rekening nam, een cover van Soft Machine.

Porgy and Bess

Nina Simone (echte naam: Eunice Kathleen Waymon) vertrok begin jaren vijftig als tiener vanuit Tryon (North Carolina) naar New York om te studeren aan de Juilliard School of Music. Om haar studie te bekostigen, trad ze op in de Midtown Bar & Grill in Atlantic City, het Las Vegas van de oostkust. Zodoende ontmoette ze Don Ross, waarmee ze kortstondig getrouwd was en met wie ze haar eerste single opnam, 'I Loves You, Porgy', uit de opera Porgy and Bess van George Gershwin uit 1934. Het nummer verscheen ook op haar debuutalbum Little Girl Blue uit 1958.

Pop versus Jazz

Dat ze konden zingen, staat buiten kijf. Whitney manifesteerde zich met name in het toegankelijke popgenre, met nummers als 'I'm Every Woman' en 'How Will I Know' en harkte miljoenen binnen met de soundtrack van Bodyguard, de film waarin ze de tegenspeelster was Kevin Costner. Nina, die ook veelal haar eigen nummers schreef, dook juist meer de jazzhoek in, met nummers als 'My Baby Just Cares For Me' en het epische 'Sinnerman'. Halverwege de jaren zestig sloot ze zich aan bij de Amerikaanse Burgerrechtenbeweging, hoewel ze nooit onder stoelen of banken heeft gestoken dat Afro-Amerikanen ook best geweld mochten gebruiken om hun overtuiging kracht bij te zetten. Die woede van Nina kwam expliciet naar voren in het nummer 'Mississippi Goddam'.

Ongelukkig in de liefde

'I'm Your Baby Tonight', 'All The Man I Need', 'I Will Always Love You'. Aan de titels van haar hits te zien, is het evident dat bij Whitney de wens vader is van haar gedachten. Want om nou te zeggen dat haar huwelijk met swingbeat-artiest Bobby Brown ('My Prerogative') overliep van huiselijk geluk, niet echt. In 1992 trouwden ze en een jaar later kregen ze samen een dochter (Bobbi), Whitney's enige kind en Bobby's vierde. Na de geboorte van Bobbi, begon het echtpaar met dagelijks drugsgebruik, iets wat ze lang verborgen heeft weten te houden, maar in 2009, twee jaar na de scheiding, open en bloot vertelde aan Oprah.

Pieken en dalen

Ook Nina had flinke pieken en dalen op liefdesgebied. Haar eerste huwelijk met Don Ross duurde maar een paar jaar. In 1961 stapte ze voor de tweede maal in het huwelijksbootje, ditmaal met een politiedetective uit New York, Andrew Stroud, die niet veel later ook haar manager werd, maar haar verliet toen ze in 1970 naar Barbados vertrok. Na haar dood in 2003 bleek dat ze een bipolaire stoornis had, wat ongetwijfeld de reden is geweest waarom ze tot tweemaal toe iemand met een wapen bedreigde. Ook in haar liedjes stak ze niet onder of stoelen of banken dat het leven haar niet zelden ongunstig gezind was.

Geen sinecure

Dames met twee gezichten aldus. Het maakt het vertolken van de rollen er niet makkelijker op in ieder geval. De actrices Yaya Da Costa (Whitney) en Zoe Saldana (Nina) zullen het in ieder geval niet als sinecure hebben beschouwd om tot de kern van de vrouwen door te dringen. Wij zijn met name benieuwd naar Nina, simpelweg omdat haar muziek toch iets meer Radio 6 is dan die van Whitney.