De nog altijd rimpelloze sound van 50-plusser Babyface

Wanneer de grote Bootsy Collins je een bijnaam geeft, hoe denigrerend die ook mag zijn, dan hou je die. Voor de rest van je leven. Dat is in ieder geval de mening van Kenny Edmons (56), die eind jaren 70 als gitarist en pianist speelde met Bootsy, die hem plagerig babyface noemde, een naam die Kenny uiteindelijk geen windeieren heeft gelegd.

Platina verwijzing

Ruim 30 jaar en 11 Grammy's later legt Babyface de hand aan zijn tiende langspeler, Return Of The Tender Lover, dat een verwijzing is naar zijn meest succesvolle album (3x platina) uit 1989, Tender Lover. Donderdag 13 augustus dropte hij van dat aanstaande album de single 'We've Got Love', het eerste wapenfeit als soloartiest sinds zijn album Playlist uit 2007.

Nieuwe single Babyface:

Onuitwisbare stempel

Nou ja, Babyface dus. Die heeft beloofd op Return Of The Tender Lover naast acht fonkelnieuwe tracks zoals hierboven ook een aantal herinterpretaties te maken van zijn oudere hits, met name van dat succesvolle tweede album uit de jaren tachtig.

Toch heeft naar alle waarschijnlijkheid zijn eigen werk de minste eeuwigheidswaarde. Babyface zal namelijk eerder worden herinnerd aan de tientallen, misschien wel honderden hits die hij in de jaren 80 en 90 schreef voor zangers en zangeressen van allerlei pluimage, waarvan 'Slow Jam' van Midnight Star in 1983 één van de eerste wapenfeiten was. Hoogste tijd om Kenny 'Babyface' Edmonds in de spotlight te zetten en de onuitwisbare stempel die hij op het R&B- en poplandschap heeft gedrukt te belichten.

'Slow Jam' - Midnight Star

Lennon/McCartney-esque

Wanneer je het dan hebt over de productieskills van Babyface in de jaren tachtig, dan moet je niet lang daarna ook de naam Antonio 'L.A.' Reid droppen. Het was met deze drummer dat Babyface zijn eerste echte schreden als artiest zette met het bandje Deele, dat met 'Two Occassions' en 'Shoot' Em Up Movies' twee bescheiden hits scoorde.

Niet lang daarna, in 1988 om precies te zijn, verlieten Babyface en L.A. Reid de band om zich meer te richten op het schrijven en produceren voor anderen. Zo schreven ze de hit 'Rock Steady' van The Whispers en werkten ze samen aan de eerste twee soloalbums van Babyface, niet zonder succes dus. In 1989 verliet het duo Californië om zich te vestigen in Atlanta (Georgia), waar ze het label LaFace Records oprichtten, dat zou uitgroeien tot het Motown (of Stax, zoals je wilt) van de jaren 90.

Delee - 'Two Occassions':

The Golden Years

Met een platina album in je achterzak heb je natuurlijk een riante stok om mee te slaan wanneer je artiesten benadert met het verhaal dat je wereldsterren van ze maakt. En die belofte bleek nooit een dooie mus, want eind jaren tachtig, begin jaren negentig reeg het duo Reid/Edmonds de successen aaneen. Zo schreven ze in de tijd van de zogeheten New Jack Swing hits voor Bobby Brown, Karyn White, Pebbles, Paula Abdul en Sheena Easton.

De acts van het eerste uur op LaFace waren Usher, TLC en Toni Braxton, die laatste filterden ze uit het zusjesbandje The Braxtons. Het debuutalbum van Toni Braxton ging 8 miljoen keer over de toonbank en leverde haar een Grammy op in 1994. Van de eerste twee albums van TLC (Ooooooohh...On The TLC Tip (1992) en CrazySexyCool (1994) werden meer dan 15 miljoen exemplaren verkocht en leverde eveneens een Grammy op.

(LA Reid & Babyface)

Spin het web

Nogal wiedes dat Reid en Babyface in 1992 een Grammy in ontvangst mochten nemen als 'producers van het jaar'. Want naast bovengenoemde acts scoorde Whitney Houston begin nineties met de door Babyface geproduceerde track 'I'm Your Baby Tonight' een nummer 1-hit en werd Boyz II Men dankzij Babyface met 'End of The Road' en 'I'll Make Love To You' een wereldberoemde R&B-act.

Wilde je in die tijd een hit met een R&B-sausje, dan leidden alle wegen richting het productiehuis van Babyface, die rond 1993 afscheid nam van Reid, die zijn eigen weg wilde inslaan (en inmiddels ceo is van Epic Records). Zo klopte Madonna in 1994 aan in Atlanta, waarna Babyface zich aansloot bij haar schrijvers- en productieteam en zelfs de backing vocals deed op Bedtime Stories. Daarnaast was hij in de weer voor Mary J. Blige en Brandy en schreef hij de razend populaire soundtrack van Waiting To Exhale voor Whitney Houston. Niet voor niets werd hij tussen 1995 en 1997 bij de Grammy Awards uitgeroepen tot producer van het jaar.

Babyface zingt Whitney's 'Exhale':

Babyface de alleskunner?

Nadat Babyface samen met David Foster 'The Power of The Dream' maakte in het kader van de Olympische Spelen van Atlanta in 1996, dat werd vertolkt door Celine Dion, besloot hij samen met zijn toenmalige vrouw Tracey Edmonds verder te kijken dan zijn muzikale neus lang was. Tja, wanneer alles wat je aanraakt in goud verandert, wil je ook wel eens zien of je hetzelfde kunt bewerkstelligen in de filmwereld. Zodoende ontstond het filmhuis Edmonds Entertainment Group, dat onder meer verantwoordelijk was voor Soul Food uit 1997 en Josie and the Pussycats uit 2001.

Ondertussen ging hij vrolijk verder met muziek maken. Zo maakte hij samen met Eric Clapton 'Change The World', produceerde hij het album The Declaration van Ashanti, het zesde album van Monica en deed hij ook mee met de rappers Lil' Wayne en Kanye West. Tussen 2001 en 2005 dropte hij ook nog drie solo-albums, hoewel die lang niet zo succesvol waren als zijn werk uit de late jaren 80, waardoor zijn meest bekende plaat 'How Come, How Long?' bleef, met Stevie Wonder in 1997.

Nieuw leven inblazen

Aan het begin van het nieuwe millennium was het wel een beetje gedaan met LaFace Records, nadat ze opgingen in het veel grotere Arista. Babyface richtte zich vervolgens op het maken van zijn eigen muziek en de grotere artiesten van weleer gingen op in het moederbedrijf. In 2009 richtte Babyface daarom nog maar eens een label op, Soda Pop Records, waar oude helden KC & JoJo hun album My Brother's Keeper mochten maken.

En nog altijd vonden de groten der aarden de weg naar de studio van Babyface. Zo produceerde hij Ariana Granda's debuutalbum Yours Truly, maakte hij samen met Barbara Streisand het album Partners en stofte hij de lang vergeten Toni Braxton af, met wie hij het duetalbum Love, Marriage and Divorce maakte in 2014. Bovendien maakte hij bekend dat hij samen met André 3000 bezig is voor een album van Aretha Franklin.

Babyface met Toni Braxton:

´Be gentle, please´

En nu is er dus een nieuwe single van de man met de lang zo rimpelloze huid en aan 'We've Got Love' te horen, is dat een terugkeer naar het bekende. De gladde sound, van een man die verliefd is op liefde, zoals hij het zelf zegt. ´Zelfs op de lagere school had ik al een romantische ziel. Ik schreef gedichten aan meisjes en schreef liefdesgedichten voor vrienden van me. Uiteindelijk schreef ik meer over liefde dan dat ik het daadwerkelijk bedreef. Op mijn 19de was ik nog steeds maagd.'

Zo klinkt zijn muziek dus ook. Van een man die een vrouw op het schild hijst en lief vraagt of ze alsjeblieft voorzichtig met hem wil zijn. En laten we eerlijk zijn, we komen allemaal wel eens in een situatie dat zo´n sound van pas komt. Laten we daarom eindigen met Madonna, die de sound van Babyface al eens vatte in een rake soundbite. 'Babyface's songs are like Rolls-Royces. The design is classic, the ride is smooth, and they're built to last.'

En hier, gratis en voor niks een ellenlange Babyface-afspeellijst: