She’s A Rich Girl

Op mijn slaapkamertje dus, in het ouderlijk huis. Behang met rotan structuur, een letterbak met rommeltjes aan de wand, mijn cassetterecorder en losse platenspeler met een snoertje gekoppeld aan de radio/versterker. Twee vingers bijna continu in de aanslag, klaar om de play en record knoppen te activeren als een track op de radio werd ingestart die registreren waard was. “She’s a rich girl”.

15 Jaar oud was ik, muziek was belangrijk, raakte mijn hart of was de moeite niet waard. Alles of niets. Ik tapte cassettes vol, de gierende overgangen tussen twee nummers niet schuwend; de consequentie van opnemen van radio. Hoor ik zo’n nummer nu terug, dan weet ik precies waar die harde break op tape ooit zat. En muziek diende gedeeld. Wat ik zoal de moeite waard vond deed ik op cassettetape cadeau aan vrienden en familie. Inclusief de snijdende overgangen.

Een bescheiden hit scoorden Hall & Oates in 1977. Hoogste positie in de hitlijst was nummer 18 voor het rijke meisje. Daryl Hall en John Oates dansten bij gelegenheid wat onhandig op het podium van TopPop en dat was schrikken. Frisse, jonge knullen had ik verwacht, beetje knap, iets met humor. De megasnor van Oates en het zorgvuldig opgeföhnde haar van Hall hadden iets belachelijks, deden flink afbreuk aan het aantrekkelijke, ongecompliceerde imago van het duo, dat mijn hoofd had gecreëerd.

Ik had nooit een album van ze in huis. Ze bleven me op meezingniveau wel raken met hun liedjes als die zo voorbij kwamen. I can’t go for that. Adult Education. Ik trof ze vaak bij mijn beste vriendin Marjolijn. Zij had de lp’s wel. Begin 20 waren we inmiddels. Zij woonde op een woonboot aan de Loosdrechtse Plassen en we deelden de liefde voor muziek.

Tijdens een koude winter vroor het zo hard dat we de boxen op het ijs plaatsten en schaatsten met Hall & Oates. Zij een beetje harder dan ik. One on One. She’s Gone. De soundtrack van een unieke dag. Aanstekelijke liedjes bleven het. Ze nemen je op en nemen je mee, zonder zwaar gewicht achter te laten.

Hall’s solo project Soul Alone vond ik best oké. Ik had zelfs het album. Hall & Oates samen leek voorbij. Marjolijn verhuisde naar de States en nog steeds delen we muziek. Brandde ik eerst nog een stapel cd’s voor haar met mijn favoriete playlists, nu crossen volgeladen iPods de oceaan over. Zonder twijfel staat op elke versie wel een moppie van Hall & Oats. For old time’s sake.

Hall & Oats op North Sea Jazz. Ik ga kijken. Daryl Hall heeft de plastische chirurg aangedaan en is daar beslist niet aantrekkelijker van geworden. Oates, tja, is ook geen looker. Nou maar hopen dat ze de Nile in Ahoy op z’n kop gaan zetten met hun aantrekkelijke moppies muziek.

- Noëlle

Noëlle is één van de redacteuren die concertverslagen schrijft op www.radio6.nl tijdens het North Sea Jazz festival