Een muzikaal portret van de familie Hoorweg

Je hebt ongetwijfeld wel eens van één of meerdere familieleden uit het gezin Hoorweg gehoord. Papa Erwin (bekend als pianist van The Houdini's), mama Simone (management), dochter Kim (solo jazzzangeres en o.a. samen met The Houdini's en Shirma Rouse) en zoon Thom (zanger van zijn eigen soul/funk/jazzband) zijn allemaal zeer actief in de muziekwereld en doen dit met een ongekende passie. Zodoende benaderden we de familie Hoorweg om eens te praten over welke rol muziek in de familie speelt. Kim kon er helaas niet bij zijn, want zij was in de Verenigde Staten voor een mooi project. Morgen is zij ook te zien tijdens het Keep The Soul & Jazz Alive, The Radio 6 Concert.

We hadden niet van de muziek van Kim en Thom kunnen genieten, als papa Erwin en mama Simone elkaar niet hadden ontmoet. Hoe en waar zijn jullie elkaar tegen het lijf gelopen?

Erwin: “Zij was zangeres en ik pianist, dus het is cliché, maar vul het maar in! We gingen samenwerken, ik begeleidde haar en we hadden optredens. Toen bleek dat ze me wel leuk vond. Maar het was geen liefde op het eerste gezicht.”

Simone: “Dit was in 1983 en in het begin vond ik hem inderdaad leuker dan hij mij, hoor!”

Erwin: “Ik dacht wel: Oh jee daar hebben we weer zo’n zangeres, haha. Maar toen vond ik haar toch ineens wel heel leuk.”

Erwin, hoe is jouw passie voor muziek ontstaan?

Erwin: “Ik ben niet in een muzikaal gezin opgegroeid, maar op de één of andere manier trok muziek me wel. Op een gegeven moment kon ik naar de muziekschool. Dat vond ik erg leuk, dus mocht ik op pianoles. Ik wilde liever accordeon spelen, maar dat mocht misschien later, zeiden ze. Het is er alleen nooit van gekomen. John Woodhouse was mijn voorbeeld: een man die altijd vrolijk was en lekker stond te spelen, dat wilde ik zelf ook wel. Toen kreeg ik mijn eerste pick-up en daar zat één plaat bij. Paul Anka, een plaat met bovendien een stomme foto, muziek die ik toen nog niet zo kon waarderen. Ik had liever een andere plaat, maar ik was zo ontzettend blij met die pick-up dat ik die plaat maar ben gaan draaien totdat ik 'm wel mooi vond. Ik draaide 'm elke dag, een jaar lang, totdat ik een nieuwe kon kopen.

"Op de middelbare school had ik een hele leuke muziekleraar, zo eentje die je les gaf over The Beatles en Pink Floyd terwijl je op een bankstel in het lokaal zat. Ik wilde boogiewoogie leren spelen, maar omdat de meeste docenten klassiek pianoles gaven, moest ik een echte bluespianist zoeken. Toen dat lukte dacht ik echt: Ja, dit wil ik! Op dat moment ontstonden ook de eerste lichte muziek conservatoria in Nederland. Ik wilde naar Den Haag maar werd tot mijn teleurstelling afgewezen. Gelukkig werd ik in Hilversum met open armen ontvangen door Jan Huydts, Rob Franken en Rob Madna en heb daar een fantastische tijd gehad.”

Had je na verloop van tijd ook een rock & roll-leven?

Erwin: “Iedereen denkt dat je aan de drugs en drank bent als je muzikant bent. Je had in die tijd natuurlijk Herman Brood en zo, maar bij mijn generatie leeft dat minder. Denk aan Eric Vloeimans, Jasper Blom, Michiel Borstlap; die zijn clean. We studeren en werken hard, en zo’n rock & roll-leven breekt je dan op. We zijn de eerste generatie jazzmusici die van de conservatoria komen en nemen ons vak heel serieus."

In hoeverre heb je je kinderen in de richting van muziek gestuurd?

Erwin: “Toen Kim werd geboren, had ik altijd muziek opstaan en zij vond dat mooi, dat merkte je gelijk. Als ik bijvoorbeeld Bach opzette terwijl ze last had van krampjes, werd ze meteen rustig. Thom was als kind echt anders. Kim was van het zingen, Thom meer van het spelen en actie. We woonden in een dorpje (Vianen, red.) waar helemaal niks te doen was. Ik heb zelfs instrumenten gekocht om de vriendjes ook te interesseren voor muziek. En dat lukte, want Thom is met een aantal vriendjes een bandje begonnen. Ze konden natuurlijk niet zo veel, want ze hadden geen les, maar spelenderwijs leerden ze het. Thom schreef zijn eigen nummers (zoals ‘Spidy, Spidy, Spidy’ en ‘Sport Doet Pijn’) waarvan we demootjes opnamen en kleine concerten gaven. Uiteindelijk richtten we meerdere bands op. Thom zat er in drie en speelde het instrument dat overbleef, dus in de één drumde hij en in de ander speelde hij bass.”

Simone: “Het werd zelfs zo raar dat mensen aanbelden om te vragen of de vader van Thom Hoorweg hier woonde, omdat zij ook in een band wilden spelen. Bizar, toch? Kim zat toen ook al in een band en we zijn soort van gevlucht omdat het uit de klauwen liep. Tegen de tijd dat Kim haar eerste cd uitbracht op Universal, zijn we met een mannetje of honderd in een grote bus naar de releaseparty gegaan. Bij de muziekhavo stond ook nog zo’n bus. We mailden wat rond, deden een oproep en reden uiteindelijk met twee bussen naar haar eerste cd-presentatie.”

Erwin: “Het wordt wel te veel als 150 mensen aan je deur staan die muziek willen maken. Kim ging naar de muziekhavo in Rotterdam, op ongeveer een uur rijden. Thom werd even later ook toegelaten op die school, dus besloten we om te verhuizen naar Rotterdam. Ze zijn dus wel heel erg opgegroeid met muziek, maar het was niet gedwongen of zo. Ik hoop dat ze er later met plezier op terugkijken.”

Thom, speel je nog steeds met mensen uit die bandjes van vroeger?

Thom: "In mijn eerste bandje in Vianen speelde ik samen met Jos en met hem speel ik nog steeds. De rest is voor zover ik weet gestopt met muziek maken.”

Was je fan van je vader?

Thom: “Eigenlijk wel, ja. Mijn zus was van het zingen en ik vond piano leuk, en drummen en bassen. In alle vriendenboekjes schreef ik eigenlijk altijd over de muziek van mijn vader.”

Is het met de paplepel ingegoten dat je muziek moet maken als lid van de familie Hoorweg, of mocht je bijvoorbeeld ook bakker worden?

Thom: “Het heeft nooit gemoeten, maar als je de keuze krijgt, zeker als kind zijnde, dan doe je dat natuurlijk maar al te graag.”

Erwin: “Hij vond het van jongs af aan geweldig om op een podium voor een zaal vol mensen te staan en maar een verhaal te vertellen of zo. Hij was totaal niet verlegen.”

Stond de stroming waarin je muziek ging maken al vast of had je ook metal kunnen maken?

Thom: “Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik daar vroeger wel naar luisterde. Maar als je met bepaalde muziek opgroeit, is dat in eerste instantie waar je wat mee wilt doen. De laatste jaren heb ik veel andere stijlen gehoord die ik ook heel tof vind. Jazz, soul en funk speelt een hele grote rol bij ons thuis, maar bijvoorbeeld hiphop vind ik ook erg leuk.”

Pubers zetten zich vaak af tegen hun ouders. Deed jij dat ook?

Thom: “Niet zo zeer afzetten, maar ik wilde in eerste instantie wel wat anders doen...”

Erwin: “Discussie over jazz of pop bijvoorbeeld. Ik zei dat-ie jazz moest doen, maar hij wilde de popkant op. Daar zijn flinke discussies over gevoerd, niet per se om hem om te praten, maar gewoon een gezond gesprek.”

Thom, onlangs zag ik op je Facebook iets voorbij komen. Er komt een nieuwe clip aan, voor welke track is dat en wanneer kunnen we ‘m verwachten?

Thom: “Het is de videoclip van ‘Pressure’ en ik denk dat je die begin juni kunt bekijken!”

Ik zag dat je een badkuip zocht voor de videoclip, wat ben je van plan?

Thom: “Ja klopt! Ik zal er nog niet té veel over zeggen, maar het idee is dat je opgesloten zit en je vaak ook zo voelt. In dit geval door water. Het voelt eigenlijk alsof je constant natte sokken aanhebt. Ik weet niet of je dat kent, maar ik heb daar zo'n hekel aan! Je wilt schone sokken aantrekken, maar het lukt maar niet, want ze blijven maar nat. Dat is een metafoor voor dat je achter de feiten aanloopt als je dingen vergeet. Dat is zeker ook de betekenis van het nummer.”

Simone, jij bent muziektherapeute, wat doe je dan precies?

Simone: “Wat je in ieder geval niet doet, is les geven of gezellig met muziek bezig zijn. Wat je wel doet, is muziek gebruiken als behandeling. Ik werk in een psychiatrisch ziekenhuis met mensen met angst, depressies, trauma’s en gedragsproblemen. Psychiaters hebben pillen, psychologen het gesprek en ik heb muziek. Muziek is een ontzettend bruikbaar middel om mensen spelenderwijs te confronteren met hun angsten. Het is een leuk vak, maar soms ook erg verdrietig. En omdat ik persoonlijk ben ingesteld, is het soms lastig voor mij om los te laten.”

Dat is wel een groot contrast met het eigen bedrijf dat je óók nog hebt...

Simone: “We hebben de stichting Gloep, onze eigen studio. Vanuit daar doen we onze eigen producties en organiseren we soms een festival. Ik neem de communicatie en pr voor mijn rekening. Ook hier is de hele familie weer bij betrokken. Al onze kwaliteiten worden gebundeld in Gloep.”

Thom: “Goofy zegt altijd ‘Gloep’, dus daar komt de naam vandaan.”

Nemen daar ook wel eens andere artiesten op?

Simone: “Ja ja, dat ook wel. Soms doen we de productie van bijvoorbeeld een bigband en komen artiesten als Shirma Rouse en Kris Berry bij ons zingen.”

Thom: “Ik neem er ook deels op! Het andere deel neem ik weer in een andere studio op, maar dat is afhankelijk van het geluid dat je wilt hebben. Maar hier neem ik sowieso al mijn demo’s op en sowieso is het een heerlijke plek om te zingen.”

Erwin: “We zijn as we speak demo's aan het opnemen, toch Thom?”

Thom: “Ja! We zijn alweer aan het voorbereiden op een nieuw album! Maar verwacht hem nog niet dit jaar hoor!"

Tot slot, kunnen we binnenkort nog een gezamenlijk muzikaal project verwachten? Een album met alle Hoorwegjes of een optreden van de Hoorwegband bijvoorbeeld?

Erwin: “Nou, wij zijn voor iets gevraagd met ons drietjes! Het gaat Gewoon Hoorweg heten, maar laten we eerst maar eens kijken hoe dat gaat, het voelt in ieder geval goed. We hebben een foto door Roza Schous laten maken, waarop we alle drie in pak met das staan. We zijn er alleen nog niet over uit wat we nou precies gaan doen, dus dat is nog een beetje aftasten. Mijn kinderen zeggen soms ook: 'Ja, misschien moet jij je verhaal eens doen. Nu ben je vaak de vader van ons in plaats van dat wij de kinderen van jou zijn, wat natuurlijk raar is als je al zo lang bezig bent.”

Foto door Roza Schous.

Dit is een artikel in het dossier Nederlandse Soul & Jazz. Voor meer artikelen klik je hier.