Grijze wolf huilt nog als de beste
- Nieuws
- Grijze wolf huilt nog als de beste
Vrijdag 11 juli Congo, 21:00
On Stage: "Wolfman" Washington (vocals, guitar), Jimmy Carpenter (saxofoon), Antonio Grambrelle (trompet) , Jack Cruz (backing vocals, bass), Wayne Maureau (drums)
Walter "Wolfman" Washington is inmiddels de pensioengerechtigde leeftijd al lang voorbij (70 is hij), maar de gesel van de gezapigheid heeft nog geen greep op de deze blues-veteraan uit New Orleans. Virtuoos spelend en met een krachtige stem kan hij nog jaren mee.
Als je, zoals ik een beetje een haat-liefde verhouding hebt met blues, is een concert van Walter "Wolfman" Washington een aanrader. De innemende Wolfman, in een jaloersmakend linnen, roze pak houdt zijn band strak aan het lijntje. En die band mag er wezen. Met zijn vieren zijn ze, maar de blazers tellen voor twee. Deze mannen spelen al jaren met elkaar en dat is te merken. Loeistrak en in een moordend tempo jassen ze hun nummers er door. En die hebben, hoewel zwaar leunend op de blues, regelmatig een heel fijn funkrandje. The Wolfman covert onder meer Bobby Bland's bluesklassieker 'Ain't no Love (In the Heart of the City)' en neemt pas tegen het eind van het concert wat gas terug. Hij zit even op een krukje en laat z'n band even hun gang aan.
Publiek
Bluespubliek zit graag. Opvallend veel stelletjes op leeftijd die elkaar nog eens even lekker vastpakken. Tegen het eind van het concert spoeden veel mensen zich naar de Maas, waar op dat moment Gregory Porter speelt.
Quote: "I will the give the boys some room" (Walter Wolfman Washington), als zijn band even mag soleren.
Opvallend: Lang niet meer gezien, een gitaarsolo, door Washington gespeeld met de tanden. En: iemand in het publiek in een Iron Maiden t-shirt!
