Artiest

Desert Blues

  1. Artiestenchevron right
  2. Desert Blues
Desert Blues is de live-voortzetting van de cd-serie Desert Blues, ofwel Ambiances du Sahara (deel 1) en Rêves d'Oasis (deel 2): twee internationale bestsellers. Een 21-koppig Malinees gelegenheidsverbond met Habib Koité, Afel Bocoum en Tartit brengt de Afrikaanse woestijnblues op het podium op intrigerende wijze tot leven. Habib Koité (1958) was al een ster in eigen land, toen hij in 1995 internationaal doorbrak met de plaat Muso Ko. In de sprankelende, hartverwarmende gitaarmuziek van de Malinese gitarist/griot wordt afgerekend met de aloude traditie: Koité mixt met zijn band Bamada etnische klanken uit heel Mali met invloeden uit latin, funk, pop en blues: baanbrekende afropop, zoals ook te vinden op de besteller Ma Ya. Ook op het podium komen de warme vocalen en unieke gitaarstijl van deze Malinees tot hun recht, zie het indrukwekkende album Foly! Live around the world. Snarenvituoos Afel Bocoum, die aantreedt met zijn band Alkibar, speelde vanaf zijn dertiende in de band van de onlangs overleden afrobluesheld Ali Farka Touré. Sinds zijn debuut Alkibar (World Circuit) in 1999 is Bocoum (1955) op pad met zijn eigen band en maakt hij eigen platen. Zijn muziek vertoont veel overeenkomsten met die van zijn leermeester. Beiden laten zich inspireren door de kurkdroge omgeving rond hun woonplaats Niafunké aan de Niger en door de rijke tradities van het Songhai-volk. Bocoum staat voor warme en spirituele composities, met een belangrijke rol voor filosofische teksten in het Fula, Sonrai en Tamashek. De West-Afrikaan schitterde een paar jaar geleden ook op de succesvolle cd en tournee Mali Music, een project met Damon Albarn, zanger van de Britse popbands Blur en Gorillaz. Tartit komt uit de Timbuktu-regio en staat voor de eeuwenoude cultuur van de Touareg of Tamashek, de oorspronkelijke Sahara-nomaden. De vrouwen begeleiden hun indringende zang met de tindé-trommel, de éénsnarige imzad-viool en handgeklap. De mannen bespelen - op de achtergrond - traditionele instrumenten als de ngoni- en tehardent-luit. De plaat Ichichila (Network) biedt een fraai staaltje van deze archaïsche, maar dynamische muziek. Het resultaat is ultieme woestijntrance op repetitieve grooves, geïnspireerd op het ritme van door het zand sjokkende kamelen. Vanzelfsprekend stonden alle drie groepen al op het Festival in the Desert, diep in de Malinese woestijn.  tekst: www.musicmeeting.nl