The Cure rockt bijna drie uur lang in Ziggo Dome




Maar het duurt even voordat de hits aan bod komen

14 november 2016 09:17

Fans van The Cure hebben lang moeten wachten, want de laatste tournee van de band dateert uit 2008. Robert Smith en de zijnen maken dat helemaal goed in de Ziggo Dome.






Het duurde even

De laatste keer dat The Cure in Nederland optrad, was op Pinkpop 2012, een maand voor de Ziggo Dome zijn deuren opende. Het laatste concert op eigen kracht was in 2008 in de Rotterdamse Ahoy, nadat The Cure daarvoor ook al acht jaar niet in het land was geweest. Fans van alle leeftijden zijn zondagavond dan ook aanwezig tijdens het eerste optreden van The Cure in de uitverkochte Ziggo Dome.





Gemengd publiek

Iets na 20.30 uur treden schimmige gedaantes uit de schaduw. Robert Smith wordt direct herkent aan zijn warrige bos haar. Het openingsnummer van dit haast drie uur durende concert in de Amsterdamse concertzaal heet, hoe toepasselijk, 'Open'. Het publiek is divers en het is duidelijk dat lang niet iedereen die aanwezig is al geboren was toen The Cure in 1979 zijn eerste hit scoorde met 'Boys Don't Cry'.





Effe wachten

Wat al gauw opvalt, is dat The Cure uiterst spaarzaam is met hits. Diehardfans worden vermaakt met 'Other Voices', 'Push', 'A Night Like This' en '39', waarbij het geduld van de minder grote liefhebbers van The Cure ietwat op de proef wordt gesteld. Toch valt er ook voor hen wat te genieten, met bekende nummers als 'In Between Days', 'Lovesong' en 'Just Like Heaven'. De andere succesvolle singles van de Britten zitten grotendeels aan het einde verstopt.





Vurig

Het duurt nog een poosje wanneer de volgende hitsingle volgt, technisch gezien pas tijdens de eerste toegift, al is dat wel een klassieker van jewelste: 'A Forest'. Robert Smith klinkt vuriger dan in veel van de voorgaande nummers, wat duidelijk door het publiek gewaardeerd wordt. In de tweede toegift laat The Cure zijn grote hits varen in ruil voor minder bekend werk als 'Shake Dog Shake', 'Fascination Street', 'Burn' en 'Never Enough'.





Dertig songs

Van bijna elk Cure-album komt wel een track voorbij, al ligt de nadruk bij Wish (1992), Disintegration (1989), The Head On The Door (1985) en Seventeen Seconds (1980). Het wachten wordt beloond wanneer The Cure na tweeënhalf uur zijn derde toegift inzet, met daarin de kneiters 'Why Can't I Be You?', 'Lullaby', 'Friday I'm In Love' en 'Close To Me'. Daarna is het dan ook echt gedaan. Met dertig songs mag je niet klagen, al moesten sommige fans de echte hits missen om hun laatste trein te halen.​

Bekijk hier alle foto's Bullet-Ray.




Laat een reactie achter




Plaats reactie



4 Reacties





Geschreven door:   Taalnazi 15 november 2016 - 01:25 uur

Smith wordt direct herkenD... niet met een t dus


Geschreven door:   Jos T. 14 november 2016 - 18:51 uur

De show was goed , maar als je van plan bent bijna drie uur te spelen , kan je beter geen voorprogramma laten komen. Nou missen de mensen met de trein 5 nummers , is toch jammer.


Geschreven door:   Jos 14 november 2016 - 17:39 uur

Heb ze ook een keer gezien in Ahoy, vreselijk slecht en veel te hard en wat ze zelf gelukkig ook zelf zeiden achteraf. Eén grote zwarte toestand op de tribunes, het leek
wel Halloween.
Was in de tijd van Kiss me Kiss me Kiss me. Niettemin een iconische band met erg goede nummers. Ik had geen idee dat die Robert Smith ook al weer 57 is......


Geschreven door:   Mirjam de Goede 14 november 2016 - 12:11 uur

Geweldig concert van mijn favoriete band.
En er zijn mensen die alleen de bekende hits leuk vinden en ik heb meer voorkeur aan de niet zo populaire hits.
Live is deze band zo verschrikkelijk goed en hebben me nooit teleurgesteld. En als je een beetje fan bent van deze band dan weet je dat de trein niet de beste optie is om te komen.